Świadomość nas samych prowadzi do zmniejszenia lęku

Świadomość procesów zachodzących w człowieku: odczuć, emocji, myśli, przekonań, reakcji jest krokiem do zrozumienia siebie jako jednostki żyjącej w otaczającym nas świecie. To co się dzieje wokół nas prowadzi do uaktywnienia się reakcji w nas i my reagując wpływamy na to z czym mamy kontakt. Wypowiadane słowa i zachowanie mają swoje konsekwencje. To o czym myślimy, jakie mamy idee, pogląd na świat, zdanie nt. innych ludzi i nas samych kształtuje nasze życie.

Świadomość procesów zachodzących w nas jest krokiem ku zrozumieniu większej całości jaką jest życie oraz naszego wpływu na to co nas otacza. Nieustannie zachodzące w nas procesy trwające całe życie prowadzą do spełnienia różnorodnych potrzeb, które zaspokajamy by w końcu poczuć zaspokojenie, pełnię szczęścia i radość.  Brak dostrzegania i identyfikacji potrzeb powoduje, że nie wiemy czego w życiu chcemy, co może przynieść nam zadowolenie. Jedną z przyczyn braku rozpoznawania i zaspokajania potrzeb jest niska samoświadomość siebie i procesów w nas zachodzących. Nie czujemy się szczęśliwi bo nie wiemy co może to szczęście nam przynieść. Nie rozpoznajemy tego. Nie znajdujemy.

Praktyka uważności jest tym co pogłębia naszą świadomość siebie i życia wokół. Jest to zwracanie uwagi na to co faktycznie z nami się dzieje, a nie to byśmy chcieli żeby było. Podczas niej pracujemy nad tym, by zwiększać siłę do akceptacji tego co w nas się dzieje. Koncentrujemy się na tym co zaprząta naszą świadomość czyli co teraz czujemy i w jakich częściach ciała i co nam się myśli. Praktykując uważność stajemy się bardziej świadomi procesów w nas zachodzących a zatem i w innych ludziach.

Pogłębianie świadomości odczuwania siebie zwiększa przestrzeń wewnętrzną, w której możemy pomieścić więcej niż nam się wydaje. Pomieścić to znaczy zwiększyć siłę do tego co nas spotyka. Otwartość na to co przynosi życie, bez zakładania, że ma być tak jak zaplanowaliśmy, zwiększa radzenie sobie z nowym, nieznanym, niechcianych. To jak sobie wyobrazimy daną sytuację jest tylko wymysłem naszego umysłu. Jakimś założeniem, obrazem, w końcu iluzją. To co umysł wymyśli nigdy realnie nie może przełożyć się na rzeczywistość, która jest jak niezapisana kartka. Obraz powstający w umyśle nie jest nieskończonością procesów, które nieustannie się wokół nas dzieją.

W świadomości dzieje się wszystko. W niej jest każde istnienie i życie. Nieustający proces, który trwa.

Być otwartym na to co nieznane,  akceptacja i pogodzenie się  z tym, że nie mamy wpływu na przyszłość i innych ludzi, na to co myślą i robią sprawia, że otwiera się nasze wnętrze, że dajemy sobie lepiej radę z tym czego nie zaplanowaliśmy.

Miejsce gdzie mogę zareagować jest teraz. Świadomość bieżącej chwili i procesów we mnie zachodzących sprawia, że poznaję bardziej siebie i innych. Konsekwencją czego jest większe zrozumienie drugiego człowieka, tolerancja i akceptacja. Wraz z czym zmniejsza się lęk i obawa przed reakcją drugiego człowieka.

Źródło:

Ronald, A., Siegiel, D. (2012). Uważność. Trening pokonywania codziennych trudności. Warszawa: Wydawnictwo Czarna Owca.

Eghart, T. (2010). Potęga teraźniejszości. Łódź: Galaktyka